...

maciuś

2010-10-22T00:21:00.012+02:00

rykoszet

2010-10-20T18:43:00.002+02:00

warka no.5/6

2010-10-03T15:16:00.001+02:00

Fanów domowego piwa zapraszam do rzucenia okiem na fotorelację z nowej warki.
Tym razem podwójna produkcja Dunkela, kłopoty z chmieleniem i pijany piwowar.

Czarnobyl 23-29.III.2010 r.

2010-04-26T20:01:00.002+02:00

Po raz pierwszy w historii bloga jeden wyjazd doczeka się całej masy osobnych postów, związanych wszak ze sobą w bardzo ścisły sposób chronologicznie... w związku z tym, każdy nowy post będzie umieszczany POD poprzednim, starszym postem, nie zaś jak to zawsze było - nad. Żeby łatwiej było się we wszystkim rozeznać, proponuję mały spis treści. Szybki rzut oka na listę postów, i od razu wiadomo, czy już daną część się czytało, czy też nie.

1. Sławutycz, Ukraina
2. Reaktor, Ukraina
3. Ghost City I, Prypeć nowy!

Sławutycz, Ukraina

2010-04-19T15:32:00.019+02:00

Z Białegostoku wyruszyliśmy pociągiem we wtorek, 23 marca, o godzinie 18.00. W nie najlepszej formie, skacowani, ale zdeterminowani dopiąć w końcu swego i zrealizować plany sprzed paru ładnych lat - zobaczyć świat stalkerów.
Podróż pociągiem przebiegła zgrabnie. Wysiedliśmy w Warszawie, i zameldowaliśmy się w jakimś centrum handlowym przy dworcu - do wyjazdu mieliśmy prawie 2 godziny (sprzed Pałacu Kultury), ale znaleźliśmy bardzo przytulne pluszowe siedliska (salon PLAY, pozdrawiam!) i tak znów błyskawicznie minął nam czas. Kolega przy okazji dostał sraczki, ale zdaje się, że uciął problem w zarodku, bo podczas jazdy autokarem jakoś się nie skarżył. Nie podróżujcie na kacu! A już na pewno nie kiedy przed wami kilkanaście godzin siedzenia!

Z punktu zbiórki wyruszyliśmy punktualnie o 22.00.
Autokar w porządku, nawet co jakiś czas mogłem ruszyć nogą.
Ok. godziny 2-3 nad ranem dotarliśmy na granicę polsko - ukraińską. Wypełnianie wiz, paszporty, prezenty, chyba niecałe 2 godziny staliśmy - więc w miarę gładko. Szybki postój na siu siu i zwiad po kantorach.

Dobry moment na przedstawienie aktualnych cen na Ukrainie:

1 hrywna (UAH) = 0.26 pln. Tyle płaciliśmy na granicy po stronie ukraińskiej i była to ponoć najlepsza z opcji wymiany waluty.

Wybrane produkty (właściwie wszystkie, bo tylko to kupowałem):
- Suszone ryby, kalmary i inne morskie insygnia ("przysmak" do piwa) - od 3-8 UHA - trzeba się do tego przekonać, robiłem do tego smakołyku kilka podchodów, czy to na Łotwie, czy na Litwie, za każdym razem po zapachu myślałem że to właśnie jest TO, ale w smaku mnie powalało (w ten niekorzystny sposób). Tym razem wchodziły mi jakbym się z takim kalmarem w pysku urodził.
- piwo (wszelkie gatunki, od lekkich, poprzez pszeniczne na porterach kończąc) - od 3-10 UHA (w restauracji ok 10 UHA) - na temat piw oczywiście zrobię osobny rozdział w dalszej części.
- papierosy - od 6-12 UHA (w restauracji nawet 20 - Parlamenty). Kupowałem limitowane edycje Cameli za 9.70, a na drogę powrotną wziąłem Monte Carlo Slim kupione za 7 hrywien. A co, nie stać?
- bilety na metro i inne takie - jakieś grosze dosłownie. Może na wszystkie przejazdy złotówkę, dwie wydałem. Aha, taksówka jak wracaliśmy nawaleni z karczmy - trzeba się pilnować, "pamiętaliśmy" adres, gdzie mamy wrócić, ale kierowca udawał (bądź nie) mało rozgarniętego - i finalnie zapłaciliśmy 30 hrywien za parę kilometrów. Po rozbiciu na 4 osoby to malutko, a już na pewno lepsze to wyjście jak spacer przez las. W sumie na cenę mógł też wpłynąć fakt, że jeden z nas podczas jazdy zwymiotował.

Wracając do podróży: w środę po południu dojechaliśmy do Kijowa. Droga, pod pojęciem "jezdnia" na Ukrainie niestety nie istnieje. Dziura na dziurze, nawet w tych strzępach asfaltu który i tak na całej powierzchni drogi nie jest rozłożony. Okolicznie można co prawda spotkać grupki robotników, którzy mieli chyba za zadanie coś z tą drogą robić, ale sprawiali wrażenie, jakby nie bardzo wiedzieli jak się tam znaleźli i za co.
Krajobraz za oknem - pustka. Całe kilometry nieurodzajów - żeby to chociaż lasy były. Bieda straszna. Na wpół zrujnowane gospodarstwa i wszechobecne wojskowe ciężarówki. Na jakiejś stacji benzynowej w Kijowie, jak sprzedawca zobaczył większą niż zazwyczaj kolejkę do WC, rozgonił towarzystwo i powiedział żeby "szczali na zewnątrz pod mur, bo tu już za dużo ludzi naszło". Niektórym pomysł bardzo się spodobał, ja udawałem że czytam gazetę i bokiem hyc, hyc, coraz bliżej kibelka... taki sprytny jestem.

Do Sławutycza, małego, 25 tysięcznego miasteczka, zajechaliśmy ok. godziny 19, co daje nam, podróżującym z Białegostoku, trasę prawie 1200 km pokonaną w czasie 25 godzin. Przydzielono nas do kwater prywatnych, co okazało się, jak na zdjęciu poniżej, wielce komfortową wersją. Z tego co pamiętam, płaciliśmy ok. 60 hrywien na osobę (za dobę), i nie musieliśmy pokrywać kosztów szkód.

Mieszkanie było dwupoziomowe, to co widać na zdjęciu to pieczara moja i kolegi Sebastiana, na górze zamieszkało nas jeszcze 4. Dwie łazienki, fajna kuchnia (bo z dużą lodówką), TV, przyjemny kącik do wieczornego oglądania materiału zebranego w Strefie. Właścicielka na czas naszego pobytu wyprowadziła się (uspokoiła nas, że tylko tymczasowo, do siostry), także mieliśmy luz i swobodę.

Centrum miasteczka. Szare, puste i smętne. Zresztą to widać.
Za Wikipedią: "Miasto zbudowano tuż po katastrofie w Czarnobylu w 1986 roku dla pracowników elektrowni i ewakuowanych, w kilka godzin po wybuchu reaktora, mieszkańców miast Czarnobyl i Prypeć. Sławutycz położony jest 60 km na wschód od strefy zero. Średnia wieku wynosi 35 lat. Wskaźnik przyrostu naturalnego należy do najwyższych na Ukrainie".

Wiele niedokończonych budowli, z powodu nagłych braków funduszy, a to, co zbudowali prawie 25 lat temu, stoi nieremontowane do dziś - powiem szczerze, że obszar w jakim mieszkaliśmy, mało się różnił od Prypeci - tak samo zniszczony i smutny. Żałuję, że nie skupiłem się fotograficznie na samochodach które nas tam mijały - antyczne dzieła sztuki, ani na samym życiu miasteczka - było warto niewątpliwie, ale czas, czas, czas!

Kolejką pracowniczą ze Sławutycza na teren elektrowni jedzie się około 45 minut. Przez pewien czas przebywamy jednocześnie na terytorium Białorusi (na mapce widać to dokładnie) - niezbędne jest posiadanie przy sobie dwóch rzeczy - paszportu oraz, oczywiście, gotówki. Tak, na prezenty.

Po drodze mijamy takie oto krajobrazy. Większego zainteresowania agroturystyką w tym rejonie raczej się nie spodziewam...
Woda jakby fermentowała, takie mam spostrzeżenia ogólne.

Może napiszę parę słów o zwyczajach panujących w tym specyficznym pociągu: Podróżują nim pracownicy elektrowni, nie wiem, czy dobrze usłyszałem, ale mówimy o ok. tysiącu pracowników. Każdy z nich ma swoje miejsce w kolejce, wszyscy też "rezerwują" miejsca dla swoich znajomych, kładąc na siedzeniach obok różnego rodzaju fanty. Wiecie; czapka, rękawiczki, gazeta, broń palna. Wysoce niestosowne jest: podsiadanie takich miejsc, robienie zdjęć pracownikom (z tym zwłaszcza trzeba uważać, prawdę mówiąc my i bez robienia zdjęć mieliśmy momentami wrażenie, jakby zaraz któryś z nas miał w palnik zarobić), głośne zachowywanie, i powszechne u nas w użyciu słowo KURWA, nieistotne czy z dodatkiem MAĆ, czy bez. Chodzi o to, że nas mało owa kurwa razi, bo stosowana jest jako przecinek, Ukraińcy zaś mają tylko jeden odpowiednik: dziwka. Proszę sobie więc wyobrazić, jak musi się poczuć pan Ivan, jeśli mu ktoś obok rzuci kurwą. Przecież wybitnie pojechał w tym momencie po pani Nataszy, siedzącej obok pana Ivana. Pani Natasza mocniej ściska więc dłoń pana Ivana, a pan Ivan mocniej ściska nóż w kieszeni.
I cała przyjaźń polsko-ukraińska w pizdu.

Wędkarzy jakoś nie widać, może ryby wszystkie wędki zjadły.

To taki żarcik.

Aha, jeśli się nie mylę, to w momencie robienia tego zdjęcia wjeżdżamy z łoskotem na terytorium Białorusi. Niebawem wyłoni się zza lasu elektrownia... Na mapce poniżej widać to dokładnie:

Punkt A - Prypeć. Miasto Duchów.
Punkt B - Czarnobyl. Również miasto duchów.
Zielona strzałka - elektrownia jądrowa, wraz ze sprawcą całego zamieszania, reaktorem nr. 4
Na czerwono zaznaczyłem orientacyjną trasę kolejki. Szara linia kreśli granicę obu państw.

Aha, żeby była jasność - to nie ja wymiotowałem w taksówce.

Reaktor nr. 4. Czarnobyl.

2010-04-19T15:31:00.001+02:00

Dojeżdżamy na teren elektrowni. Ciężkie, ołowiane niebo posępnie przetacza się nad Strefą... Pomyśleć, że właśnie to miejsce było centrum największej psychologicznej katastrofy w historii ludzkości.

Grzecznie przepuszczamy ludzi spieszących do pracy, i ustawiamy się w kolejce - strażnicy muszą nas przeliczyć i sprawdzić paszporty. W tym momencie jest absolutny zakaz robienia zdjęć (zresztą tak jak wszędzie - nie wolno fotografować strażników)

Strażnicy sprawiali wrażenie nieco znudzonych, i może dzięki temu weszliśmy na teren elektrowni bez żadnych problemów, które, jak się później miało okazać, Ukraińcy bardzo lubią stwarzać. Po terenie elektrowni zadziwiająco sprawnie przemieszczaliśmy się starym, klimatycznym autobusem.

Oto jesteśmy. Pierwsze wrażenie?... Boże, jakie to... małe! Sam sarkofag ma ok 10 pięter, z kominem będzie pewnie 20, 25 piętrowej wielkości konstrukcją. Szukałem w Internecie informacji jaka jest wysokość całkowita reaktora, ale nie udało mi się takowej znaleźć. Jeśli ktoś będzie wiedział, proszę o info w komentarzach... Stojąc u samych stóp reaktora nie czuć jego wielkości - co innego z odległości kilku kilometrów - dopiero wówczas widać, jaki jest olbrzymi.
Kolejny zakaz - fotografowania bramy wjazdowej.

Dozymetr wskazuje 0.39 μSv/h. Pomiar ok. 100 metrów od reaktora.
Promieniowanie w centrum Warszawy - 0,32 μSv/h...

Na ulicach Prypeci promieniowanie było jeszcze niższe. Oczywiście, nie jest jednak tak kolorowo - wystarczy znaleźć coś metalowego, zbliżyć dozymetr do gleby (zwłaszcza mech), i wskazania lecą ostro w górę. Na wyjeździe sporo było ludzi, którzy za cel postawili sobie znalezienie miejsca o największym wskazaniu radioaktywności - słyszałem o pomiarach rzędu 200 μSv/h., widziałem też zdjęcia na potwierdzenie. Tak wysokie skażenie było chociażby w chwytaku, którego używali przy awarii reaktora.

Bardzo liczyłem na zobaczenie stacji kolejowej Janów, niestety "była w remoncie" - taki kretyński pretekst wymyśliły osoby decyzyjne, żebyśmy nie mogli tam dotrzeć. Zamieszczam więc najlepsze zdjęcie stacji, jakie udało mi się zrobić - mimo, że nawet jej nie widać.
Ale ja wiem, że ona gdzieś tam jest... i czeka...

My tymczasem dojeżdżamy już do zamkniętej strefy - pilnie strzeżonego rejonu wokół miasteczka Prypeć.

Ghost City I. Prypeć.

2010-04-19T15:30:00.000+02:00

Do strefy zamkniętej dojechaliśmy ok 10.20.

Trzaski migawek i ożywienie w "autobusie". Zgodnie z zapowiedziami, nie można robić zdjęć wartownikom, straży, posterunkom itp. Myślę, że to właściwy moment, żeby wyciągnąć aparat.

Właściwie, to też dobry moment, żeby coś Czytelnikom wyjaśnić... sporo czasu minęło od ostatniego wpisu, rozdział "Prypeć" dodaję dopiero po upływie pół roku od wyjazdu. Cały czas chodziło mi to po głowie, starałem się to wszystko w sobie jak najdogłębniej zebrać, uporządkować, jak najlepiej opisać. Teraz widzę, że to po części był jednak błąd- mam co prawda utrwalone konkretne wspomnienia, ale brak w nich tej spontaniczności, która była zaraz po powrocie. Z drugiej strony mam jakby "pogodzenie się" z emocjami które temu towarzyszyły. Wybaczcie więc fakt, że więcej będzie zdjęć, a mniej opisów z informacjami "technicznymi". Zresztą, każdy kto interesuje się tematem i tak bez trudu znajdzie informacje których szuka. Skupmy się więc na obrazie.

Прип'ять - dzień pierwszy

Wysadzono nas po środku niczego. Plac pełen pustki i szarości.

Dostaliśmy mało czasu. Bardzo mało. Akurat tyle, ile zajmuje wejście i zejście z 12-sto piętrowego wieżowca, jednego z wielu tu stojących, zawitanie do paru pustych od lat mieszkań, zrobienie kilku zdjęć, zachłyśnięcie się emocjami, azbestem, i pyłem z opustoszałych korytarzy.

Jeden z kilku wysoko piętrowców, na które się mieliśmy okazję się wdrapywać. Z zewnątrz wszystko wygląda tak samo, dopiero wnętrza odkrywają przed nami prawdziwe oblicza- czas zatrzymany w miejscu.

Spotykane na każdym kroku - propagandowe czytanki, bajki, książki, gazety, zeszyty, broszury, ulotki...

... przedmioty codziennego użytku- wypracowywane latami, które właściciele próbowali w pośpiechu zabrać ze sobą- nie zawsze mieszkanie na 12 piętrze, z widokiem na raj, jest najlepszą opcją w przypadku szybkiej przeprowadzki.

Nieodebrana poczta, i ta, której nigdy nie dostarczono. Brak miejsca zamieszkania, brak adresata.

Standard mieszkań. W chwili obecnej minimalizm, na ówczesne czasy luksus.

Pierwszy kontakt z miastem- ponad miastem. Widok na reaktor, oddalony o parę ładnych kilometrów. Dziwne, jak stałem pod nim, wydawał się tej samej wielkości. Teraz dopiero widać, jak jest olbrzymi. W miarę oddalania się od niego jest coraz większy, czyżby metafora jego zagłady? Chmura którą wypuścił też stawała się coraz bardziej rozległa, jak bąk w dostojnym towarzystwie, o którym nikt przez grzeczność nie mówił, ale każdy wiedział, że coś niestosownego się stało.

Przez cienkie barierki oddzielające nas od 30 metrów swobodnego lotu obserwowaliśmy świat, którego właściwie nie powinno być. Który nie powinien się zdarzyć. Pomyśleć, że prawie 30 lat temu spokój mieszkańców opierał się na podobnej pewności, co owe zardzewiałe druty oddzielające nas dzisiaj od krawędzi dachu. Wystarczy jeden mały błąd człowieka.

Niczym niezabezpieczone szyby wind mogą robić na człowieku z lękiem wysokości podobne wrażenie, co opustoszałe miasto. Zaglądanie 12 pięter w dół zawsze dla takich osób kończy się mętlikiem w głowie.

Przeglądając zdjęcia satelitarne robione z kosmosu, do pewnego poziomu zbliżenia nie widzimy ludzi, lecz jedynie same budynki, rzeźbę terenu, ulice, lasy... Spoglądanie na panoramę Prypeci było jak robienie zdjęć satelitarnych z dachu- także nie było widać śladu człowieka. Sama przyroda, która generalnie też żyje, ale bez ludzkiej jednostki, nie napawa optymizmem- zwłaszcza w miejscach, gdzie ich się spodziewamy- pod blokami, w oknach, spacerujących, bądź też szwendających się bez celu.

Nie pokazałem dziesiątków zdjęć, nie skomentowałem setki miejsc, nie opisałem miliona myśli, które towarzyszyły mi podczas tej dwugodzinnej wspinaczki na ten wieżowiec. To był pierwszy z dwóch dni spędzonych w Prypeci. Myślę, że najbardziej emocjonalny. Kolejny dzień był już w miarę sensownie przygotowany sprzętowo (co, gdzie, jakie obiektywy, co zabrać ze sobą, itd., itp.), był też konkretniejszy w zebrany materiał...wiedziałem też, czego się mniej więcej spodziewać- dzięki czemu mogliśmy poświęcić się "zwiedzaniu" z w miarę chłodnym umysłem.

Znaczna część zdjęć, jakie zrobiłem, to zdjęcia Prypeciowego grafitti. Poświęcę temu osobny rozdział, bo choć grafitti same w sobie mnie nie za bardzo interesują, ale stanowią tak niesamowitą, nierozerwalną część klimatu Miasta Duchów, że warto temu poświęcić więcej, niż tylko kilka słów pod jednym zdjęciem.

warka no.2 - etykieta

2010-03-31T18:36:00.003+02:00

Dziś wielki dzień - do butelek idzie moja druga warka. Przygotowałem nową etykietę i tak jak poprzednio, coś w stylu plakatu reklamowego.

warka no.2

2010-03-07T22:45:00.005+01:00

Zapraszam serdecznie do przeczytania opisu mojej pierwszej warki z procesem zacierania.

Piwo: Pszeniczne (Hefe-Weizen), 13'blg, 20 litrów
Czas warzenia: ponad doba
Ilość wykonanych zdjęć do opisu: 250 (użytych w poście - 48)

Całość starałem się dokładnie zobrazować i możliwie szczegółowo opisać. Mam nadzieję, że komuś się to przyda!

Blog BROWAR ELEFANT

scrabblówka

2010-02-05T19:01:00.002+01:00

komiks 24

2009-10-11T10:48:00.001+02:00

komiks 23 polityczno obyczajowy ciąg dalszy

2009-10-05T00:34:00.002+02:00

komiks 22, pierwszy polityczno-obyczajowy

2009-10-04T23:39:00.002+02:00

nie ze wszystkimi się dogadasz

2009-10-03T23:25:00.000+02:00

komiks 21

2009-09-17T17:22:00.001+02:00

komiks 20 czyli bobrze łzy

2009-09-04T01:20:00.002+02:00

wyprzedaż dla Behemotów

2009-09-02T20:28:00.006+02:00

Jakby ktoś chciał buty kupić - wybór może niewielki, bo tylko jeden rozmiar, ale za to nietypowy, poszukiwany - 49.
Chciałbym zobaczyć kobietę, którą taki bucik ciśnie w nóżkę.

komiks 19

2009-09-02T13:31:00.002+02:00

nowy blog pejota

2009-09-02T10:24:00.003+02:00

Wszystkich zainteresowanych procesem domowego warzenia piwa zapraszam na bloga

www.browar-elefant.blogspot.com

Staram się tam maksymalnie szczegółowo opisać moje zmagania z tym pięknym hobby. Dużo zdjęć, czytelne opisy. Może i Wy macie ochotę spróbować?...

Z lagerowym pozdrowieniem
Wasz pejot.

komiks 18 czyli cięty Tomasz

2009-08-30T13:53:00.002+02:00

RA D IOHEA_D. Poznań

2009-08-28T09:21:00.001+02:00

komiks 17

2009-08-14T20:07:00.002+02:00

seks to nie wszystko

2009-08-14T15:07:00.002+02:00

browar ELEFANT

2009-08-12T18:43:00.008+02:00

Panie i Panowie, z wielką radością chciałbym zakomunikować, że od połowy sierpnia 2009 r. rusza browar domowy Elefant. Docelowo specjalnością minibrowaru mają stać się piwa pszeniczne, ale zanim to nastąpi, skupiamy się na lagerach.

Pięć pierwszych osób, które skomentują posta, dostanie od autora bloga butlę świeżo uwarzonego piwa - tym bardziej cenne, że z pierwszej warki!

zakup miesiąca

2009-08-09T02:29:00.006+02:00

To stało się tak nagle.

Poszliśmy do sklepu po piwo, rzecz normalna, codzienna, rutyna rzec by można.
Przy kasie zobaczyłem coś takiego. W pierwszej chwili pomyślałem, że może to żart, w drugiej, że chyba termin przydatności do spożycia minął w 1999r. Ale nie. Okazało się, że piwo po prostu NIE SCHODZI.

Panie i Panowie, Paulaner Dunkel za 2 zł / but. Przypomnę: Polska, 2009r.

Poprosiłem o wszystko, co mają na zapleczu.

Niestety, na zapleczu pani miała jedynie 3 sztuki. Czwarta, to ta która stała przy kasie (oczywiście ją też zgarnąłem). Pani zaczęła zdzierać z niej metkę, ale ją powstrzymałem, bo nikt by mi nie uwierzył.

Dla niewtajemniczonych wyjaśnię: Paulaner, to wyborne, niemieckie pszeniczne piwo, które normalnie kosztuje ok. 6 zł.

dachowanie

2009-07-25T21:06:00.003+02:00

wakacje z Kononowiczem

2009-07-23T18:19:00.010+02:00

Lato, upał, resztki kaca. Jak kreatywnie wykorzystać ten stan ducha? Można zostać w domu. Można pooglądać TV. Można poczytać. Albo pojechać na wysypisko śmieci.

Ta trójka na pewno nie była zawiedziona. Ogólna wesołość i przyjacielska atmosfera (bałbym się użyć określenia "rodzinna") ogarnęła wszystkich podczas wjazdu terenowym samochodem na szczyt góry śmieci. Mimo straszliwego upału i smrodu (mówię o wysypisku) bawiliśmy się jak dzieci.

Niemymi obserwatorami były wszechobecne bociany. To dumne i piękne ptaki, choć niektórzy uważają je za zwierzęta. Traktowały nas z pewną taką wyższością. Nie dadzą nam zapomnieć, że od nich pochodzimy.

Niezapomniane wrażenia, o zachodzie słońca uchwycić odlatujących w bezkresną dal przodków.

Tydzień temu przez przypadek wyrzuciłem do kosza całkiem sprawny długopis. Niestety, nie udało mi się go tutaj odnaleźć. Pewnie zabrał go sobie ktoś z sortownicy, miał taką przyjemną niebieską nakrętkę.

Próbowałem czegoś się dowiedzieć, ale nawet po naciskach szefów wysypiska i przedstawicieli polityki pracownicy udawali, że nie wiedzą o jaki długopis chodzi.

Ale i tak się domyśliłem, kto go znalazł i nic nie powiedział.

Bóg dał mi znak

2009-07-22T12:48:00.005+02:00

Od rana już miałem taki lekko czepliwy nastrój. A to przycisk w pilocie od telewizora wytarty bardziej niż inne, a to uszko w kubku nie na tej wysokości co trzeba, a to klamerka zielona obok czerwonej na balkonie, a dziś mnie takie zestawienia drażnią.
Jadę do pracy rowerkiem, mijam różne rzeczy po drodze, od znanych, jak krawężniki czy mlecze, po bardziej egzotyczne jak kosz na śmieci czy zielone światło na przejściu. No ale nieważne.

Nagle Pan zesłał mi znak, a raczej tablicę.

Patrzę, lekko nie będzie. Wyzwanie ewidentne. Normalnie bym zostawił, huk, niech inni się męczą, ale nie, nie dziś. Nie w Dniu Uszka od Kubka Wyżej Niż Trzeba.

Rachuję jak w instrukcji. Prosta sprawa, bo z zerem łatwo się mnoży. 10076047060.
Co do ch..., myślę. Ani pod to zadzwonić nie idzie, ani uwierzyć się nie chce, że mają tyle tablic. Sprawdzam w google. O proszę, 1 wynik wyszukania na tyle stron w sieci. Strona japońska. O amebach.
Nie tędy droga, myślę (to nie tak, że boję się ameb). Ślepy zaułek.

Gdzieś musi być haczyk. Spróbujmy inaczej:

Tu już nam coś wyszło. Początkowo traktowałem jedną z liter jako "N", ale wynik wychodził absurdalny - 7. Przyjrzałem się tablicy raz jeszcze. No jasne! To nie jest przecież nic nie mówiące "DOWYNAJĘCIA", tylko "DOWYHAJĘCIA". Mozolne obliczenia raz jeszcze. I jest. Nagle wszystko składa się w logiczną całość. Mamy wynik - 1. Poprzednio wyszło mi 4. Teraz 1. Sumujemy - daje nam 5.

Czy trzeba coś więcej tłumaczyć? 5. Od piątki, sprawdziłem, zaczynają się w polsce numery telefonów komórkowych. Czyli, uwaga, numer na tablicy jest numerem telefonu.

Czegoś jednak nadal mi brakuje.
Sumuję wszystkie znaki na tablicy. Razem 20. Na miecz Pana! To jest odpowiedź! Mają 20 takich tablic! Cholerny żartowniś nie mógł jasno określić: "zadzwoń pod numer (...), tablic mamy tyle a tyle". Reklama powinna być prosta do bólu, czytelna dla każdego. A nie jakieś całki i dzielenie.

Sprytnie, kolego. Ale nie trafiłeś na jełopa.

komiks 16, czyli Ubaw Po Pachy

2009-07-05T22:59:00.012+02:00

Takie trochę z życia wzięte. Może nie tyle problemy z prostatą, co siusianie pulsacyjne. Dziecięciem będąc, wspólnie z kolegą popełniliśmy parę piwek w okolicach dworca PKS. Naturalnym było, że prędzej czy później pęcherze nam opuchną, młode jeszcze i nie rozciągnięte. Problem w tym, że te prędzej czy później nastąpiło prędzej, i to w miejscu publicznym. Stanęliśmy więc pod jakimś ogrodzeniem. Za nami Central Park, a przed nami przez dziurki w ogrodzeniu pociągi jadą, jako że z PKS na PKP mamy widok i na odwrót.

Stoimy tak i obkurczamy pęcherze, gdy za nami wyrosła policja. Wolałem, gdy za mną był jedynie Central Park. Krępuję się, jak ktoś patrzy na mnie jak sikam.
- Przestańcie - powiedział jeden z nich.
- Dobra, zaraz - powiedział jeden z nas.
- Ale natychmiast przestańcie - powiedział drugi z nich, tracąc cierpliwość.
- Ej, naprawdę się staram! - wzburzyłem się - ale to jest silniejsze ode mnie!

I, jak to się mówi, piznąłem śmiechem. Im bardziej się śmiałem tym mniej mogłem przestać, im mniej mogłem przestać, tym bardziej pulsowało. I tak w kółko, do ostatniej, złocistej kropelki.

Ku naszemu zdziwieniu, jak się odwróciliśmy, nie mieli zamiaru nawet nas spisać. Byli zbyt rozbawieni.

Ot, taka anegdotka.

każdy z nas ma swoje prawa

2009-07-05T12:37:00.004+02:00

A to mi się przyśniło nad ranem, taki obrazeczek z takim podpisem. Nie zastanawiając się głębiej nad jego sensem, publikuję.

komiks 15, czyli Podchwytliwa Owieczka

2009-07-05T12:21:00.001+02:00

Grūtas Park - Lietuva

2009-07-02T20:33:00.005+02:00

Muzeum socrealizmu. Po tym jak Litwa odzyskała niepodległość, Viliumas Malinauskas, lokalny biznesmen, wpadł na jeden z tych genialnych pomysłów, jak zrobić coś z niczego. Pozbierał "śmieci", czyli wszystko to co burzono i wywalano po ZSRR i zrobił z tego park. Muzeum istnieje od 2001 r., wstęp kosztuje 20 Lt, parking niezmiennie zapchany autokarami...

Eksponatów setki tysięcy. Wszystko spiętrzone na 20 hektarach. Mapkę z opisem można obejrzeć TUTAJ

A ten kadr powyżej jakoś mi się skojarzył z Oświęcimskim Auschwitz. Albo z wystawami w bibliotece, gdy jeszcze pracowałem na uniwersytecie. W sumie, podobne nastroje we mnie budzą oba miejsca.

A pod sufitem podwieszony projektor Benq za 10.000pln :) Generalnie fajny klimat. Dobrze, że nie było ludzi, do tych pomieszczeń i klimatu jednak lepiej pasuje pustka.

Sala wykładowa? Obsługa bez wyjątku poprzebierana w stroje danej epoki. Jak nie patrzą, można im nawet zrobić naturalne ujęcie.

Druskininkai - Lietuva

2009-07-02T20:24:00.002+02:00

Malutka, sympatyczna mieścinka, tak blisko nas, że aż wstyd, że nie jeździmy tu częściej. Może niebawem, bo w planach zakup samochodu.
Cisza, bardzo mało ludzi (mimo, że sezon rozpoczęty). Pogoda była znakomita, może nawet ciut za gorąco jak dla mnie (a kiedy mi nie jest za gorąco, inna sprawa), można było leniwie kroczyć alejkami i nasycać się urokiem życia.

W tym właśnie miejscu dali mi Gubernijas z cytryną, co to najpierw się zmierzwiłem, potem pomyślałem "spoko, może tak trzeba i ja do tej pory robiłem to źle", a po chwili z uśmiechem na ustach i półprzymkniętymi powiekami pozwoliłem sobie na dwa kufle zapomnienia.

Trakai - Lietuva

2009-07-02T20:22:00.004+02:00

"Chodź, będzie fajnie, może przestanie padać" - mówiła. "O, stąd będzie dobrze widać, zobacz, calutki zamek". Padać nie przestało, zamek za mgłą, dobrze chociaż, że nie padało w knajpie. A czymże nas uraczyli. Kibiny (karaimskie pierożki z mięsem), i kociołek z... jak to powiedzieć, mięso, ziemniaki, jakieś zielone warzywa i na to śmietana. Wszystko prosto z pieca. Gorące to jak cholera, stygnąć nie chciało, a byłem głodny. Zjadłem połowe i byłem pełen. A garnuszek może wielkości kubka 0.5l. Na koniec gospodyni (oj, gospodyni od razu, właścicielka lokalu) poczęstowała kielichem krupniku własnej roboty. Mocna sprawa. Na chwilę jakby przestało padać...

Liškiava - Lietuva

2009-07-02T19:56:00.002+02:00

Więc tak. Płyniesz i płyniesz, proszę ja ciebie, tym stateczkiem z Druskiennik, i nagle lądujesz na brzegu małej miejscowości. Co tu dają? Klasztor dominikański. OK, spoko. Jakby stała tam tylko stodoła, też byśmy pewnie wysiedli (byłem z grupą). Nawet nie wchodziłem do środka. Patrzyłem tęsknie w dal, na lasy i rzekę.

Dobra, wszedłem do środka, ale tylko na chwilę.
A potem zostałem na dłużej, bo było zajebiście chłodno i przyjemnie.

PS Na zdjęciu oczywiście tylko baszta, a nie klasztor. Dominikanie, jacy by nie byli, na pewno nie są aż tak skromni.

Litwa - na co się rzucać

2009-07-02T19:14:00.008+02:00

Co się przywozi (tzn. co ja przywożę, u nas ciężko to znaleźć, a produkty są to wybitne):

- ser wędzony z kminkiem i ziołami (20 Lt/1kg, za opakowanie ~4.5 Lt) - wyśmienity. Nic dodać, nic ująć.

- świńskie uszy (32 Lt/1kg, za opakowanie ~7 Lt) - wymieniam tylko dlatego, że u nas tego nie ma, a niektórzy strasznie się tym podniecają. Mi to nie smakowało. Wolę kupić znacznie tańszy salceson i pokroić na małe kostki. Różnica w smaku- żadna.

Propozycja podania, kminkowy chleb litewski z czosnkiem, pokrojone na żywca uszy i ser:

- nalewkę "999" (20 Lt/0.5l.) - smakuje bardzo podobnie do Jagermeister. Nalewka z 27 ziół. Są trzy rodzaje, piłem jedynie (ponoć najlepszą) tą z zieloną naklejką. Ma 35%.

- Miód pitny "Suktinis". Polacy szybko przemianowali to na - jakże by inaczej - "Sukinsyn". 50%

- Lecznicza nalewka na żurawinie "Bobeline". Rozszerza naczynia wieńcowe, zalecana dla osób z problemami sercowymi.

- piwo pszeniczne Gubernija Kvietinis (2.40 Lt/0.5l. w sklepie). Podobne do Paulanera, ale dużo łagodniejsze. Ma 4%. W knajpie podano mi je z plasterkiem cytryny. Świetnie odświeżyło i smak piwa, i mnie samego.

- z innych gatunków piw, od lewej stoją:

- Śvyturys extra - dobre piwko, pomiędzy naszym Tyskim i Lechem
- Gubernija kvietinis - opisałem osobno
- Śvyturys baltas kvietinis - uwielbiam piwa pszeniczne, ale tego mało co nie wylałem. Paskudztwo. Rozwodniony, kwaśny smak. Nie polecam!
- Śvyturys extra, tylko że w butelce
- Kalnapilis grand - da się pić, jakiś niby dziwny posmak, ale OK
- Kalnapilis original - jak wyżej. Takie może lekko Żubrowate.

co tam jeszcze mamy... aha:

- Tauras pilsneris - za sam kolor gwiazdka mniej. Wygląda jak lekko zabarwiona piwem woda. Smak lajtowy (w końcu 4.6%). Za wodniste.

- Tauras tradicinis - 6%. Niewiele ciemniejsze od wersji 4.6%. Smak - spodziewałem się mocniejszego, ale jest lekki. Tylko nieprzyjemny posmak czystego alkolholu pozostaje, jakby piwo było osobno i spirytus osobno. Takie sobie. Nie więcej jak 2-3 na raz.

- Gubernijos extra - 5.5%, gorzkie, smakuje jak piwo z niższej półki, pierwsze wrażenie - lekko przypalony karmel. Potem gorycz. Dziwna sprawa, tak jak u nas z Okocimiem. Okocim pszeniczne - super. Na próbę kupiłem zykłe Okocim. Nie dopiłbym, gdybym nie dorzucił plasterka cytryny.

- Fortas - no powiedzmy, że takie trochę piwo z Biedronki ;)

- Utenos - bardzo popularne piwo, nie wiem jakim cudem nie zrobiłem zdjęcia. Może piłem tylko w knajpce, i nie miałem butelki... poprawię się następnym razem. A, jest w porządku :)

Vilno

2009-06-25T20:10:00.001+02:00

Deszcz padał praktycznie non stop, i zajęty byłem tak bardzo, że praktycznie nie miałem czasu na zdjęcia.
Trzy zrobiłem na pewno :)

Lietuva, info

2009-06-24T12:41:00.004+02:00

Podróż autokarem na trasie Białystok - Vilno (z przerwami ok. 45min.) trwa mniej więcej 4.5-5h. (wyjazd 6.00, dojazd do centrum Vilna 12.00 czasu litewskiego). Granice polsko-litewską (której nie ma) przekracza się na podstawie dowodu osobistego.
Zmiana czasu - godzina do przodu.

Jeśli ktoś chce wracając odwiedzić Troki, najlepiej pojechać jest w taki sposób (na niebiesko trasa powrotna):

Do Druskiennik jedziemy zaś tak (z Białegostoku 3h drogi autokarem):

Przykładowe ceny na Litwie (1 lit (Lt) = ~1.32 zł):

Piwo .............................. 2-2.6 Lt / 5-7 Lt (sklep / knajpa)
Chleb (ciemny, 2.5 kg) ................ 7 Lt
Camele, Marlboro ........................ 7 Lt
Obiad ............................................. od 15 Lt

Przypominam, że w granicach EU można zapakować do plecaka i wwieźć do kraju:

- 4 kartony papierosów
- 10 litrów wódki
- 90 litrów wina
- 110 litrów piwa.

PS Okropna wiadomość dla niektórych (zwłaszcza mocno starszych) osób: Vilno nie jest już polskim miastem i naszą walutą ciężko się tu robi zakupy.

Vilnius - Lietuva

2009-06-08T13:07:00.004+02:00

byłbym zapomniał

2009-06-03T21:44:00.002+02:00

who the hell is Tosia?!

2009-05-30T15:49:00.003+02:00

Rysy spokojne, takie nienachalne,
Tętno 60/90, czyli normalne,
Kwasy trawią, krążenie krąży,
Szybko podniosła się po 7-mej ciąży,

Praca marzenie, bo w rektoracie,
Rok po awansie, lata na szmacie,
W młodości na basie w kapeli grała,
Ta umiejętność do dzisiaj została,

Basowym głosem wydaje rozkazy,
Basem się śmieje gdy robią wymazy,
Sama remonty robi, sama gotuje,
na młodych mężczyzn aktywnie poluje.

Ot, cała Tosia, ponoć Zuch Baba
Gdyby nie końska twarz...
wyglądałaby jak żaba.

komiks 14

2009-05-29T01:53:00.002+02:00

2009-05-17T04:00:00.002+02:00

4:0 dla mnie

pustynia 2

2009-05-13T17:24:00.001+02:00

Miłość

2009-05-11T15:02:00.002+02:00

Miłość
to doświadczenie
jak bić
by nie zostawiać śladów

komiks_13

2009-05-10T18:00:00.003+02:00

Tym samym kończymy DEKADĘ Z KOMIKSEM :)
Dziękuję za uwagę!

komiks_12 czyli o zwierzątkach których nie należy szukać na google: grafika

2009-05-09T01:23:00.002+02:00

komiks_11

2009-05-08T04:47:00.002+02:00

komiks_10

2009-05-07T00:01:00.001+02:00

EDIT 8.V.
Siostra dziś do mnie zadzwoniła, i mówi, że ona też nie rozumie elefanta, ale szukała uparcie głębszych treści i w końcu wymyśliła, że elefant ma kryzys, bo mu trąba opadła.
- I się zarumienił - dodałem.

komiks_9 aka rozmowy z ptakiem

2009-05-06T14:58:00.004+02:00

komiks_8 czyli ostatnie nawiązanie do loga naszego miasta

2009-05-05T00:28:00.002+02:00

komiks_7

2009-05-04T01:03:00.002+02:00

komiks_6

2009-05-03T12:55:00.001+02:00

komiks_5 aka świński dowcip

2009-05-02T00:01:00.001+02:00

dekada z komiksem

2009-05-01T22:45:00.006+02:00

Z prawdziwą przyjemnością chciałbym
zaprosić czytelników bloga na

DEKADĘ Z KOMIKSEM

Do 10 maja codziennie będą pojawiać
się nowe rysunki. Zachęcam do oglądania i oceniania!

komiks_4

2009-05-01T14:12:00.002+02:00

św. pracy

2009-05-01T13:26:00.001+02:00

*zdjęcie górnika pochodzi z portalu nettg.pl

komiks_3

2009-04-30T14:22:00.002+02:00

praca od zaraz

2009-04-24T11:36:00.003+02:00

a Ciebie co bawi?

2009-03-18T13:44:00.000+01:00

film o Bushu

2009-02-20T09:04:00.006+01:00

Cumbria_9

2009-02-13T11:56:00.003+01:00

Cumbria_8

2009-02-13T11:54:00.002+01:00

Cumbria_7

2009-02-13T11:51:00.001+01:00

Cumbria_6

2009-02-13T11:50:00.002+01:00

Cumbria_5

2009-02-13T11:47:00.003+01:00

Białystok - Kijów - Chernobyl

2009-02-10T09:14:00.015+01:00

NEWS 1.V.
-zmiana planów wyjazdu, termin przesunięty na jesień.
Powód? Niekompetencja biura podróży, w której prosiliśmy o kalkulację i plan wyjazdu. W ciągu 2 miesięcy nie byli w stanie przedstawić konkretnej oferty (inne biura przeważnie od razu mówiły nie). Tak czy inaczej temat CAŁY CZAS POZOSTAJE AKTUALNY!

-----------------------------------------------------
Pod koniec marca, bądź w maju, organizujemy wyjazd do Chernobyla.
Główne założenia (będę na bieżąco aktualizował):

1 dzień : Wyjazd z Białegostoku, nocny przejazd do Kijowa
2 dzień : Kijów
3 dzień : Chernobyl
4 dzień : Powrót do Białegostoku

W cenie (jeszcze nie ustalonej - zależy ona od ilości chętnych):

- zakwaterowanie
- 3x obiadokolacja
- 3x śniadanie
- przewodnik

- potrzebny paszport
- wiz nie trzeba
- trasa ~2000 km
- ILOŚĆ MIEJSC OGRANICZONA! - max. 18 osób!

Chętnych proszę o pilny kontakt: pejot_uk@tlen.pl
Wszelkie pytania proszę zadawać w komentarzach.

NEWS 10.II.
- cena będzie wahać się w okolicach 500zł (jak bedzie mało zgłoszeń cena drastycznie wzrośnie)
- termin wyjazdu będzie ułożony pod pasujący dla większości
- chętnych: 5
NEWS 11.II.
- tak z ciekawości popatrzyłem na oficjalne ceny podobnego wyjazdu: 3 dni (z czego 2 dni to przecież podróż) za ~600zł, w grupach ~50 osób. Więc się nie zastanawiać tylko pakować plecaki. Po pierwsze kameralny wyjazd, po drugie o dzień dłużej, po trzecie taniej.
NEWS 8.III.
- termin wyjazdu: 7-10 maja 09 (czwartek - niedziela)
- chętnych: 8
NEWS 18.III.
-zmiana planów wyjazdu, zamiast Kijowa wprowadzamy Slawutycz, miejscowość przy zonie.

wschodziwo, cz. II

2009-01-12T12:20:00.006+01:00

Jakiś czas temu opisywałem moje uczucia odnośnie loga dla Białegostoku (TUTAJ).
Nie omieszkałem też dodać, że moim zdaniem logo ociera się o plagiat. Co prawda moje przykłady były mniej trafione niż ten, który wyśledził jeden z internautów, ale sprawa śmierdziała mi od samego początku.

Obecnie sprawa jest w toku - rzeczoznawcy mają ocenić, czy miał miejsce plagiat, czy też nie. Jeśli tak, Grupa Eskadra (wykonawca) musi logo przerobić. Mam oczywiście propozycję:

Zainteresowanych tematem odsyłam do artykułów z Gazety Wyborczej:
- Czarny PR czy darmowa promocja
- Los logos - radni badają białostoczan
- PIS chce, by radni odwołali słoneczne logo
- Prezydent pisze do USA w sprawie logo
- Radni PIS nie chcą "kojarzącego się" logo
- Radni PIS: logo Eskadry kompromituje Białystok
- Władze miasta chcą wyjaśnić, czy logo miasta to plagiat
- Białystok ma logo jak nowojorscy homoseksualiści

Tymczasem na mieście pojawiły się już pierwsze, dość nietypowe, billboardy :

komiks_2

2009-01-08T08:50:00.001+01:00

masaż mózgu dla wymagających

2008-10-27T11:58:00.001+01:00

czterej pancerni

2008-10-27T10:21:00.000+01:00

tajemnice przyrody

2008-10-27T10:15:00.001+01:00

gorzki smak Pajacyka

2008-10-20T07:51:00.003+02:00

Ok, spokojnie panie i panowie. Postaram się w maksymalnym skrócie wyjaśnić co i jak z Pajacykiem.

Po pierwsze, sam stronę Pajacyka odwiedzam, i idee bardzo chwalę.

Po drugie, starałem się, żeby w komiksie nie było ani słowa o dzieciakach czy głodzie, by nie kierować czytelników na te tory, na które sam nie chcę wejść.

Po trzecie, cała ta akcja z Pajacykiem miała tylko i wyłącznie ukazać problematykę ludzi z drewna- dramat Pinokia, który schodzi na plan dalszy, butwiejący w zapomnieniu w rogu szuflady, kontra medialny, wylansowany Pajacyk. Błagam, nie mówcie mi, że Pajacyk=głodne dzieci, że to jedynie słuszne skojarzenie. Dajcie mi innego kolesia z drewna, dla mnie to bez znaczenia. Staram się tylko pomóc Pinokiowi.

Nie obruszajcie się tak od razu, bo przecież nie o to mi chodziło żeby jechać po instytucji pomagającej dzieciom. Stali czytelnicy powinni już wiedzieć, że bym się do tego nie zniżył.

Pozdrawiam, miłej lektury przyszłych postów życzę :)

EDIT (1 marca 2009):

Ha!

Okazało się, że nasz mały drewniany przyjaciel, zwany dalej Pajacykiem, nie jest znowu taki niewinny- strona pajacyk.pl infekowała odwiedzających trojantem ZBot.
Link do artykułu

przygody pajacyka

2008-10-15T09:31:00.001+02:00

c.d.n.

skuteczna walka z głodem

2008-10-14T15:29:00.001+02:00

wschodziwo

2008-10-14T10:38:00.009+02:00

Kilka słów wyjaśnienia- bardzo lubię Białystok, ale logo które ma promować nasze miasto po prostu mi się nie podoba- czemu daję wyraz. Pomijając kwestie techniczne, mój zmysł estetyki został wystawiony na poważną próbę- logo w najlepszym razie wygląda jak miks marynarki wojennej Japonii ze znaczkiem umieszczonym na płycie Masali Soundsystem. Dalsze skojarzenia są po prostu kloaczne. Logo kojarzy się delikatnie z dziurką w pupie, i nie to, że ja jestem chory, okazało się, że nie tylko mi się z anusem kojarzy- wystarczy poczytać komentarze Internautów na białostockich portalach.

puk puk, kto tam?

2008-10-03T09:38:00.002+02:00

rebus #3

2008-09-17T09:03:00.002+02:00

komiks

2008-09-05T10:56:00.003+02:00

rodzice nie są tacy źli

2008-09-04T12:37:00.002+02:00

ludzie

2008-08-25T10:48:00.003+02:00

uliczki #2

2008-08-25T10:46:00.004+02:00

uliczki #1

2008-08-22T11:51:00.006+02:00

Akurat trafiły się nam Dni Rīgi, więc było więcej niż zazwyczaj ludzi, ale i wprost proporcjonalnie więcej atrakcji. Ja jednak starym zwyczajem skupiłem się zwłaszcza na zaułkach i starszych ludziach (sam czekam, kiedy mi się to znudzi), i kilka kadrów udało mi się ustrzelić. Pustką wieje ze zdjęć, ale zapewniam, że to tylko cierpliwie wyczekane momenty- jakby zdjęcie ożyło, w następnej chwili pojawiłoby się na nim kilkunastu turystów.

W porównaniu do praskiej starówki łotewska jest: uboższa, ale spokojniejsza. Zewsząd emanował luz. Nikt się nie spieszył, czas leniwie płynął w cieniu ogródków, ludzie nastawieni pokojowo. Mimo upału nie chciałem wracać do hotelu, szwędałbym się bez konkretnego celu po mieście godzinami.

Co od razu wpadło mi w oko, a nie pomyślałem nawet, żeby to uwiecznić, to ponadnormalne zagęszczenie NAPRAWDĘ drogich samochodów kręcących się po starówce. Porsche nie robiło już żadnego wrażenia, skoro co 4 samochód to Carrera, widziałem też Maybacha, Maserati, Bentleya i kilka innych marek, których, jako fatalny znawca aut, nie znam bądź nie pamiętam.

Brakowało mi ciasnych, długich uliczek, których sporo w Pradze, tu zaś pojawiały się z rzadka i tylko na króciutkie odcinki.

Pierwsze wrażenie tak czy inaczej jak najbardziej pozytywne; czuję jednak niedosyt i jestem pewny, że gdy tylko pojawi się nadarzająca okazja natychmiast skorzystam by się tu znów wybrać.

hotel

2008-08-22T10:14:00.008+02:00

Z Jūrmali (gdzie mieszkaliśmy w przyjemnym hotelu Lielupe ***) do Rīgi jedzie się pociągiem ~25 minut (20 km). Bilet kosztuje 0.55 Ls. Centrum dzieli się na starówkę i inne budynki, oraz 28-cio piętrowy hotel z przeszkloną windą pędzącą na zewnątrz budynku (co nie jest bez znaczenia dla osób z lękiem wysokości).

Panorama z knajpki na 26 piętrze hotelu Latvija. Widok na nie-starówkę, akurat słońce tak świeciło że nie miałem jak przez szybę cykać starej części miasta, wszędzie były refleksy a filtr polaryzacyjny zostawiłem w domu.

Tutaj właśnie kupiliśmy do testów piwo. Piwo, którego smaku nie zapomnę, i które mam nadzieję spróbować jeszcze parę razy w życiu - KVIETIS - pszeniczne, nie pasteryzowane, w smaku kadzidłowo-korzenno-kwiatowe. Kolor świeżo wyciśniętego soku pomarańczowego.
Niestety, poza tym jednym lokalem nigdzie tego piwa już nie znaleźliśmy, nawet google milczy na ten temat. Obawiam się, że jest produkowane na wyłączność hotelu. Czytelników mających jakiekolwiek informację na ten temat prosze o kontakt!

Doczekałem się też swojego zdjęcia :)

Jeszcze wracając do tematu piwa (nie słyszę sprzeciwu :)) - gorąco polecam Aldaris ZELTA, 5.2%, jedyne piwo, które smakowało mi nawet ciepłe (sic!).

A jeśli mam być szczery do końca, to także jedyne piwo które po 12 butelkach NADAL mogłem i chciałem pić.

Jūrmala

2008-08-22T10:08:00.003+02:00

Koleś na zdjęciu bawi się akrylową kulką. Nie zaliczę go do profesjonalistów od tej dyscypliny, za to bez wahania dopiszę mu +10 pkt. do kamuflażu.

Przepraszam Asiu, że nie mogłaś mnie dobudzić i na plażę rano nie poszliśmy!
(Co ja się nasłuchałem to moje :))

Latvija, info

2008-08-22T08:55:00.006+02:00

Podróż autokarem na trasie Białystok - Rīga (z przerwami ok. 2, 2.5h) trwa mniej więcej 10h. (wyjazd 5.00, dojazd do centrum Rigi 15.00). Granice Polsko-Litewską i Litewsko-Łotewską przekracza się na podstawie dowodu osobistego.

Przykładowe ceny na Litwie (1 lit (Lt) = ~1 zł):

Piwo ............................................... 2-2.6 Lt / 5-7 Lt (sklep / knajpa)
Chleb (ciemny, 2.5 kg) ................ 6 Lt
Camele, Marlboro ........................ 5-6 Lt
Obiad ............................................. od 15 Lt

Przykładowe ceny na Łotwie (1 łat (Ls) = ~4.75 zł):

Piwo ................................................ 0.5 Ls / 1-4 Ls (sklep / knajpa)
Chleb ............................................... 0.4 Ls
Camele, Chesterfields ................... 1.35-1.45 Ls
Obiad ............................................... od 3 Ls

Przypominam, że w granicach EU można zapakować do plecaka i wwieźć do kraju:

- 4 kartony papierosów
- 10 litrów wódki
- 90 litrów wina
- 110 litrów piwa.

15-17.VIII, Rīga - Latvija

2008-08-21T13:08:00.002+02:00

narzędzia szatana

2008-08-12T14:14:00.000+02:00

padłeś powstań

2008-08-11T09:04:00.001+02:00

najpierw sprawdź w kieszeniach...

2008-08-01T11:35:00.001+02:00

spalona na starcie

2008-08-01T11:17:00.001+02:00

* zdjęcie pochodzi z bloga Lynn Brown

zanim zamówisz pizzę...

2008-07-28T12:08:00.001+02:00

figlarze

2008-07-23T12:35:00.001+02:00

decyzja

2008-07-18T12:42:00.001+02:00

przewozy regionalne

2008-07-17T12:06:00.004+02:00

Twoje dziecko dotrze do szkoły szybciej niż myślisz...

(EDIT 4 lutego 2009) Znalezione w sieci: Pan Tik Tak. Plagiat, czy nie?

pustynia

2008-07-17T07:49:00.001+02:00

nu, pajechali!

2008-07-09T14:18:00.001+02:00

* "Otwórz oczy, Misza!!
...przecież nie będę pić sam"

najmłodszy członek

2008-06-27T12:39:00.001+02:00

nadzieja umiera ostatnia

2008-06-27T09:46:00.003+02:00

pajonk has joined #polowanie

2008-06-27T09:02:00.000+02:00